Thomas Möhlmann

Thomas Möhlmann

‘Laten we samen naar de droogkokende fluitketel luisteren,’ schrijft dichter Thomas Möhlmann in zijn vierde dichtbundel Ik was een hond, die in 2017 verscheen. Intrigerend zinnetje. Typisch Thomas. Dit is een dichter van de suggestie. Hij roept beelden op, maar werkt ze niet hapklaar uit. Hij laat de betekenis altijd wat zweven en houdt een zekere ongrijpbaarheid in stand.

‘Uitzonderlijk goede poëzie,’ vindt de Volkskrant. ‘Schitterende beeldtaal,’ zegt magazine Literair Nederland. Vinden wij ook. En we vinden bovendien dat die fijne, warme stem van Thomas nog iets extra’s toevoegt. Na zijn voordracht gonzen zijn woorden nog dagenlang in je hoofd na.

© foto door Jakolien van der Poel

Back to Top